NOORD-WEST kust van Schotland

Vandaag is de meest noord-westelijke kust van schotland aan de beurt met een bezoek aan Smoo Cave.. Het weer ziet er veelbelovend uit. We vertrekken via de A836 richting Altnaharra voor bij Crask Inn, deze baan loop door het mooie Strath Vagastie. In Altnaharra nemen we de ongenummerde weg naar Hope, deze loop door Strath More waar de hoogste berg van de regio ligt Ben Hope (927m hoog). Langs de rivier Strathmore die uitmond in Loch Hope is een paradijs voor de vliegvissers op zalm en forel. Aan de voet van Ben Hope (parking voor wandeling naar de top) staat aan de andere kant van de weg een broch.

Een broch is een ronde, stenen toren, waarvan de muur bestaat uit twee parallel aan elkaar verlopende wanden, soms meer dan 10 meter hoog. Deze bouwwerken, waarvan de functie onbekend is, stammen uit de IJzertijd. De meeste brochs zijn te vinden op de Orkney-eilanden, Shetlandeilanden en de regio Caithness van Schotland. We volgen onze weg naar Hope waar we links de A838 nemen richting Eriboll Deze éénvaks rijweg loopt langs Loch Eriboll naar Durness. Hier brengen wij een bezoek aan Smoo Cave. Na ons bezoek aan de Cave reden we verder naar de Kyle of Durness en zo via de A838 naar Rhiconich. In Laxford Bridge volgen we de A838 terug richting Lairg door Reay Forest langs Loch More, Loch Merkland, Loch Ghriama en vervolgens Loch Shin.

De 600 meter lange kloof ten noorden van Smoo Cave.
Smoo Cave is een grot in het noorden van de Schotse Hooglanden. De grot is bijzonder doordat het eerste deel van de grot uitgesleten is in de rots door de werking van de zee, terwijl het tweede deel ontstaan is door een kleine zoetwaterstroom.

 

 

 

Ligging en naam
De grot ligt aan de noordkust van Schotland in regio Sutherland, twee kilometer ten oosten van Durness. De naam "Smoo" komt vermoedelijk van het Noorse woord "Smúga", hetgeen "grot" of "schuilplaats" betekent.

Geologie
De rots waarin de Smoo Cave is ontstaan is van kalksteen. Het eerste deel van de grot, dat door de werking van de zee is ontstaan, is 60 meter diep, 40 meter breed en 15 meter hoog. Voor de grot is er een kloof van bijna 600 meter voordat de zee begint. Oorspronkelijk was deze gehele kloof overdekt. Het tweede deel van de grot heeft twee kamers en is ontstaan door een zoetwaterstroom, de rivier Allt Smoo, die door de rots heengaat. In de eerste kamer die 6,5 bij 3 meter groot is bevindt zich een waterval van twintig meter hoog. De tweede kamer is alleen met een boot te bereiken en loopt dood.

Archeologie
De grot werd vermoedelijk al rond 5000 v. Chr.tijdens het Neolithicum gebruikt, mogelijk zelfs al tijdens het Mesolithicum. Dit wordt gebaseerd op de vondst in 1972 van enkele gebruiksvoorwerpen die mogelijk uit die periode kwamen. Helaas zijn die vondsten zoekgeraakt. Er zijn anno 2009 in ieder geval nog voorwerpen in musea, die gevonden zijn in de Smoo Cave en afkomstig zijn uit het tijdperk van de vikingen, zoals spijkers en bewerkte voorwerpen van bot.

Folklore
Er zijn meerdere oude verhalen verbonden met de Smoo Cave. Sommige verhalen geven aan dat de toegang tot het rijk van de feeën in de grot is. Ook een struikrover uit de zeventiende eeuw, genaamd McMurdo, maakte gebruik van de grot. Hij gooide zijn slachtoffers van bovenaf de grot in. Tenslotte werd Donald Mackay, de tovenaar van Reay, tweemaal door de duivel aangevallen in de grot. Beide malen wist hij door een list te ontsnappen.

 

Durness, dat rond een serie beschutte baaien en kliftoppen ligt, is de meest noordwestelijke plaats op het Britse vasteland. Sinds de Picten hier rond 400 vC kwamen is het vruchtbare land altijd bebouwd geweest. De keuterboeren hier behoren tot de weinigen die halverwege de 19de eeuw niet van hun land zijn verwijderd. Tegenwoordig is Durness het centrum voor verscheidene keuterboerengemeenschappen en is vanwege de mogelijkheden tot wandelen bovendien een goede basis om hier even te kijken naar de Smoo Cave, een gapend gat in een steile leistenen klif, en een bezoekje te brengen aan het Balnakiel strand. Verder vormt Durness het startpunt voor het ruige Cape Wrath, het door de wind geteisterde kaap en Schotlands meest noordwestelijke uiteinde.

Cape Wrath (Schots-Gaelisch: Am Parbh) is het noordwestelijkste punt van het Britse vasteland. Het is een afgelegen kaap in het noorden van Schotland in het historisch graafschap Sutherland.

De naam Cape Wrath komt van het Oudnoordse woord voor draaipunt. De Vikingen veranderden hier van koers om terug naar huis te varen.

 

Toegang
De makkelijkste manier om Cape Wrath te bereiken is door in Keodale in de buurt van Durness een Fiets- en voetveer te nemen die men over de Kyle of Durness brengt. Dan kan men door te wandelen, fietsen of door een met een minibus mee te rijden de nog resterende 20 kilometer afleggen. Een deel van het gebied waar men door hoeft te gaan wordt gebruikt als oefenterrein voor de Royal Air Force en de Royal Navy waardoor deze weg soms wordt afgesloten.

Vanuit het zuiden kan Cape Wrath alleen te voet worden bereikt.

 

Cape Wrath lighthouse
In 1828 is er een vuurtoren op de kaap gebouwd onder leiding van Robert Stevenson die bemand was tot 1998.

De vuurtoren word momenteel bewoond door John Ure en zijn familie die er het Ozone Cafe open houden, naar eigen zeggen het meest afgelegen drinkgelegenheid van Groot-Brittannië.