Stirling
De stirling: een middeleeuwse handelsmunt
Lees meer......
In de loop van de geschiedenis groeide slechts een beperkt aantal munten tot internationale handelsmunten uit. Om ook buiten het eigen gebied van uitgifte aanvaard te worden, moest een munt aan een aantal voorwaarden voldoen met betrekking tot haar gewicht, gehalte en waarde en diende ze over een ruime bekendheid te beschikken. Vanaf het einde van de 12de eeuw voldeed de Engelse sterling hieraan ruimschoots; hij genoot in heel Noordwest-Europa de reputatie een betrouwbare en sterke zilvermunt te zijn.
Munt stukken Pond Stirling
Het munt teken £
Bank bilijet van 1 schotse pond
Het betalen met Britse ponden in Schotland is geen probleem maar omgekeerd betalen met Schotse ponden in Engeland gaat wat moeilijker daar de Engelsen liever met hun eigen munt betaald worden
De oude stad
Lees meer......
Een van Schotlands belangrijkste forten staat in Stirling en de oude stad Stirling heeft zich in feite om dit fort gevormd.
Het kasteel van Stirling heeft vanwege zijn ligging een belangrijke rol gespeeld in de geschiedenis van Schotland. Ooit heeft het dienst gedaan als koninklijk paleis en het kasteel is talloze malen verbouwd.
Hier is Mary, Queen of Scots opgegroeid en in 1543 in de Chapel Royal gekroond.
Stirling vormt het laatste punt waarop de rivier Forth nog bevaarbaar is en geldt als de poort tot de Hooglanden. Vanaf de burcht zijn zeven slagvelden te zien waarop ooit om de onafhankelijkheid van Schotland is gevochten. Het 67 m hoge Wallace Monument bij Abbey Craig herinnert aan de zege van William Wallace op de Engelsen in 1297 bij Stirling Bridge.
Falkirk, Airth, Dunmore Pineapple
Lees meer.....
Dunmore Pineapple
De Dunmore Pineapple, ook wel de The Pineapple genoemd, is een achttiende-eeuwse folly in de vorm van een ananas, gelegen ongeveer één kilometer ten noordwesten van Airth in de Schotse regio Falkirk.
Geschiedenis
In 1761 bouwde John Murray, vierde graaf van Dunmore The Pineapple op het grondgebied van Dunmore House. Het is niet bekend waarom hij de Pineapple bouwde, wellicht als een extravagant zomerhuis of als symbool van zijn terugkomst uit de Verenigde Staten waar ananassen een teken van welkom waren. Vermoedelijk was de architect Sir William Chambers (1723-1796) verantwoordelijk voor het ontwerp.
In 1974 werden de Pineapple en de omringende tuinen geschonken aan de National Trust for Scotland door de gravin van Perth De Landmark Trust restaureerde de Pineapple en bouwde er vakantieappartementen in. De architect hiervoor was David Carr.
De graaf en gravin van Perth woonden in de tweede helft van de twintigste eeuw in Stobhall House (regio Perth and Kinross). Ze wilden eigenlijk de Pineapple laten verplaatsen naar de tuinen van Stobhall House. Toen dat echter niet haalbaar bleek, werd de Pineapple geschonken aan de Trust. In 1987-1989 lieten ze op de plaats waar ze de Pineapple hadden willen plaatsen een octogonaal tuinpaviljoen bouwen, dat bekend werd onder de naam The Folly] Het interieur werd bekleed met vroeg achttiende eeuwse panelen afkomstig van een tuinpaviljoen van Polton House in Lothian.
Bouw
De Dunmore Pineapple bevindt zich in de noordmuur van de ommuurde tuinen op de gronden van Dunmore Park. Het gebouw bestaat uit twee vleugels ingericht als opslagruimte en een centrale paviljoen waarvan de begane grond aan de zuidzijde is uitgevoerd in pallandiaanse stijl. Het centrale paviljoen heeft een koepel waarvan het bovenste deel de vorm van een ananas. De Dunmore Pineapple is 23 meter hoog. De stenen ananas is 8,2 meter hoog. Elk van de stenen ananasbladen heeft een eigen drainagesysteem om vorstschade te voorkomen.
Boven de zuidelijke ingang bevindt zich het heraldische wapen van de familie Douglas-Hamilton met het motto Fidelis in Adversis, dat in 1803 werd aangebracht door George Murray, vijfde graaf van Dunmore ter herinnering aan zijn huwelijk met Lady Susan Douglas-Hamilton, dochter van de hertog van Hamilton.
Ongeveer een kilometer ten noorden van de Pineapple bevindt zich Elphinstone Tower.
Beheer
De Dunmore Pineapple wordt beheerd door de National Trust for Scotland.
Ligging
Ten Zuid-oosten van Stirling nabij Airth
Meer bezienswaardigheden in en rond Stirling
-
Airthrey Castle
-
The Old Town Jail
-
Bannockburn
-
Tolbooth
-
Meer-zien
Airthrey werd gebouwd in 1791 naar een ontwerp van Robert Adam voor de evangelist Robert Haldane (1764 - 1842), wiens familie het landgoed in eigendom had sinds 1759.
Het kasteel werd gebruikt als een Maternity Hospital tijdens de Tweede Wereldoorlog, alvorens te worden gekocht door Stirling County Council en later doorgegeven aan de Universiteit van Stirling. Airthrey kasteel werd zwaar beschadigd door een brand in juli 2000.
Ligging: net ten oosten van Bridge of Allan, en ten noordoosten van Stirling
The Old Town Jail werd voor het eerst geopend in 1847. Gelegen op de top van St. John Street, de gevangenis schetst een angstaanjagend beeld van het gevangenis leven in 1800.Als u door de donkere gangen wandeld ervaar dan de sfeer van het gevangenis leven: krakende scharnieren, het gesleep van voeten, angsten hangen in de lucht. Als u geluk hebt kan je een wanhopige gevangene zien die zelfs tracht te ontsnappen. Als dit gebeurt, moet u de instructies van uw Warden ( Bewaker ) opvolgen - geen paniek, probeer kalm te blijven.
De Slag bij Bannockburn (23 en 24 juni 1314) was de belangrijkste overwinning die de Schotten behaalden tijdens de Schotse onafhankelijkheidsoorlogen (War of Independence).
Voorgeschiedenis
Stirling Castle werd belegerd door de Schotten in het voorjaar van 1314. De commandant van dit kasteel had besloten om zich over te geven indien hij geen versterkingen kreeg. Dit deed koning Eduard II besluiten om zelf aan het hoofd van een legermacht van 25.000 mannen naar Stirling Castle op te trekken.
De slag
Op zondag 23 juni bereikte deze legermacht het fort bij Bannockburn, enkele kilometers ten zuiden van Stirling Castle. De Schotten stonden hen met een legermacht van 9000 man, onder aanvoering van Robert Bruce en de kapiteins van William Wallace, op te wachten. Er braken vrijwel onmiddellijk schermutselingen uit die in het voordeel van de Schotten beslist werden. De Engelse cavalerie stuitte op de Schotse schiltron (een soort falanx). Hierdoor werd de cavalerie voor het vervolg van de slag voor een groot deel buiten gevecht gesteld. Ook versloeg Robert Bruce zelf, gezeten op zijn pony, een belangrijke Engelse ridder door hem met zijn strijdbijl op zijn helm te slaan. Met als gevolg dat niet alleen zijn helm, maar ook zijn hoofd in tweeën werd gespleten. Dit had aanzienlijke invloed op het moreel van de Schotten. Op de tweede dag rukten de Engelsen op, terwijl de Schotten hen geformeerd in schiltrons opwachtten. De resterende Engelse cavalerie slaagde er niet in door te breken en werd teruggedreven in de richting van de eigen troepen. Hierop volgde de opmars van de Schotten. De Engelsen kwamen klem te zitten in het moerassige land, met voor zich de oprukkende Schotten en achter zich de rivier de Forth. Uiteindelijk verloren de Engelsen ongeveer 10.000 man, de Schotten 4.000. Toen koning Eduard II op de vlucht sloeg, was de strijd definitief in het voordeel van de Schotten beslist.
Gevolgen
De slag bij Bannockburn zou er uiteindelijk toe leiden dat Schotland tien jaar later zijn onafhankelijkheid herkreeg. De onafhankelijkheid zou standhouden tot 1707, toen het Engelse en Schotse parlement de Act of Union tekenden; beide gingen toen op in het koninkrijk Groot-Brittannië.
In 1550, het Tolbooth stond naast de Mercat Cross. Het werd gebruikt als rechtbank, bestuursvergadering vonder er plaats, en tevens gebruikt als arsenaal en gevangenis. Het geld van de stad werd er bewaard. Het diende als het administratieve hart van de oude stad, de oorspronkelijke Tollbooth was in zo'n slechte staat dat het werd afgebroken rond 1700. Het huidige Tollbooth is gebouwd rond 1703/1705 door Sir William Bruce, die ook Holyrood Palace ontworpen heeft. Een rechtbank en gevangenis werden toegevoegd in 1809. De toren heeft een zeldzaam pavilion dak
Meer bezienswaardigheden zijn er te zien op deze Linkpagina
© Michelscot - Mijn Schotland - 2009