U kunt Dundee het best binnenkomen over de 2,5 km lange Tay Road Bridge vanaf Fife. Vanaf de brug, die in 1966 geopend werd en die een centrale propaganda heeft, ziet u een spectaculair panorama van de stad op de noordelijke oever van de Tay. Auto's die de stad verlaten moeten tol betalen, maar u kunt de stad gratis vanuit het zuiden binnenrijden. Evenwijdig hiervan loopt de Tay Rail Bridge, geopend in 1887 ter vervanging van de spichtige constructie die 18 maanden na de bouw in mei 1878 tijdens een storm instortte. Het personeel en 75 passagiers van de trein die op het moment over de brug reed kwamen om het leven. Met een lengte van meer dan 3 km is het huidige bouwwerk de langste spoorbrug in Europa.
Het middelpunt van Dundee's stadcentrum is City Square, een paar honderd meter ten noorden van de Tay.Het plein en de omliggende straten zijn de laatste jaren flink opgedirkt: de fonteinen, bankjes en uitgestrekte verkeersvrije straten zorgen voor een ontspannen omgeving, hoewel de fraaie oude gebouwen en kerken enigzins bedolven zijn onder grote winkelcentra vol met doorsnee winkelfilialen.

 

De hoofdweg, die volledig verkeersvrij is vanaf de City Square, begint als Nethergate in het westen, wordt High Street in het centrum en splitst zich dan in Murraygate ( ook verkeersvrij ) en Seagate. Tegenover deze splitsing staat de gevlekte spits van de St Paul's Episcopal Cathedral ( gesloten voor het publiek ), een tamelijk protserig neogotisch gebouw van George Gilbert Scott dat opvalt door zijn erg sentimentele gebrandschilderde ramen.

Een stukje verder op Seagate vindt u de Seagate Gallery waar alle soorten hedendaagse kunst wordt geexposeerd evenals de werken van de lokale artiesten In hetzelfde gebouw zit de Dundee Printmakers Workshop waar u de grafische kunstenaars aan het werk kunt zien.

 

Zo'n 100 m. ten noorden van City Square, boven aan Reform Street, liggen aan het leuke Albert Square het imposante D.C. Thomson gebouw, Dundee High Scool en aan de oostzijde, de McManus Art Galleries and Museum. Het museum, dat ontworpen is door Gilbert Scott, is het indrukwekkendste Victoriaanse gebouw in Dundee, met schitterende brede stenen trappen en uitvoerige gotische elementen.
Op de Howff Burial Gronds aan Meadowside, vanaf het museum aan de overzijde van Ward Road, liggen een paar mooie gebeeldhouwde grafstenen uit de 16de tot 19de eeuw. Het land, dat oorspronkemijk een kloostetuin was, werd in 1564 door Mary, koningin der schotten, aan Dundee gegeven als begraafplaats. In de buurt ligt het alledaagse Barrack Street Natural History Museum, met een bonte verzameling opgezette wilde dieren uit de omgeving

Het nieuwe museum, Verdant Works aan West Henderson Wynd in Blackness verteleld het verhaal over de jute, vanaf de oogst in India tot de aankomst in Dundee op klippers en het verwerken ervan. Het museum toont een echt-uitziende, nagebouwde juteverwerkingsfabriek van rond de eeuwwisseling en er zijn plannen om het museum de kommende jaren uit te breiden met de twee andere J's van Dundee: jam en journalistiek.

 

 

Net ten zuiden van het stadscentrum aan de rand van het water naast de Tay Road Bridge, staat het Discovery Point, een indrukwekkend bouwwerk gericht op het Royal Research Ship Discovery, deze gedeeltelijk op stoom varende driemaster, gebouwd in 1901 in Dundee voor de poolexpeditie van kapitein Scott, is keurig opgeknapt en zeker een aanrader om te bezoeken. Verder is er nog de eenvoudige houten fregat Unicorn. Dit is het oudste nog varende Brits oorlogsschip, gebouwd in 1824 en tot in 1968 in gebruik

De grond begint te beven als de fabriek brullend ontwaakt. Kaarden, strekmachines, spin- en weefmachines kammen, strekken, twijnen, spinnen en weven die vezel die Dundee ooit beroemd maakte: jute. Aan het eind van de 19e eeuw stonden er in de Schotse havenstad meer jutefabrieken dan waar ook ter wereld. Verdant Works is er een van en het is tegelijkertijd de laatste fabriek die nog compleet intact is – als spannend museum. De bezoeker wordt meegenomen naar het verleden van de plaatselijke textielindustrie. In de kantoorruimtes kan hij de gesprekken van de boekhouders afluisteren. Hij reist met balen ruwe jute in het ruim van een snel zeilschip van India naar Dundee en is ontdaan als hij te weten komt hoe hard het leven van de kinderen was die in de fabrieken moesten werken. Een groot contrast met het leven van een fabrieksmeisje vormde de luxe die de jutefabrikanten en hun gezinnen omringde. Ook ziet de bezoeker, zoals voor de plaatselijke textielfabrieken gebruikelijk was, voornamelijk vrouwen achter de machines staan. Films, interactieve computerprogramma’s, audiovisuele scenario’s, de geur van olie en het lawaai van de machines maken van Verdant Works een plek waar industriële geschiedenis kan worden beleefd.

 

De geschiedenis

Huifkarren, zakken, tassen, tenten, garens, touwen en tapijten: producten van jute zijn vooral veelzijdig. Voor de snel groeiende wereldhandel in de 19e eeuw was jute voornamelijk als verpakkingsmateriaal gewild. Dundee wilde aan deze behoefte voldoen. De omstandigheden waren gunstig: de haven gold als een van de belangrijkste overslagplaatsen van Schotland, de noodlijdende plaatselijke linnenindustrie kon eenvoudig overgaan tot de juteproductie en de plaatselijke werven zorgden voor een grote vloot snelle zeilschepen. De grondstof leverden de jutevelden in de kroonkolonie India; geëxporteerd werd er naar alle landen van de wereld. Rond 1900 werkten er in de jute-industrie van Dundee ongeveer 50.000 mensen, bovendien werkten er nog eens duizenden mensen in de scheepsbouw, in het transportwezen en niet in de laatste plaats in de machinebouw. Verdant Works is daar het beste voorbeeld van: het machinepark is grotendeels afkomstig uit werkplaatsen uit de regio. Het bedrijf werd opgericht in 1833; in de loop van de tijd volgden meerdere uitbreidingen. Overeenkomstig de plaatselijke nijverheidstraditie was het eerst een linnenfabriek maar er werd al spoedig overgegaan tot de juteproductie. Een tijdlang werkten hier bijna 500 mensen, waaronder veel kinderen en vrouwen. De vrouwen waren in de fabriekshallen van Dundee sowieso duidelijk in de meerderheid – een situatie die de stad een tijdje de bijnaam ‘she town’ opleverde. Aan het begin van de 20e eeuw waren de dagen van de Schotse textielmetropool geteld: India, de voormalige grondstofleverancier, had zich tot een oppermachtige concurrent ontwikkeld. Voor Verdant Works was dat al in 1893 te merken: jute werd hier vanaf dat moment alleen nog maar gerecycled en dat ook nog slechts in een gedeelte van de fabriek. De definitieve doodsteek voor de juteproductie bracht echter de plasticindustrie toe. De machines zijn bewaard gebleven en draaien weer sinds 1996. Zij vormen het hart van het huidige museum